Terug naar de mensen die hen wegstuurden

In een dorp in Myanmar woonde een gezin dat Jezus had leren kennen. Hun keuze had grote gevolgen. De mensen uit hun omgeving accepteerden hun nieuwe geloof niet en het gezin moest het dorp verlaten. Het zou begrijpelijk zijn geweest als zij daarna afstand hadden gehouden. Als zij hadden gedacht: Jullie wilden ons niet meer, zoek het nu zelf maar uit.

Maar toen een natuurramp de omgeving trof, deden zij het tegenovergestelde.

De inmiddels lokale voorganger keerde samen met leden van zijn gemeente terug naar het gebied. Zij deelden hulpgoederen uit en hielpen beschadigde woningen herstellen. Niet alleen de huizen van christenen, maar juist ook die van boeddhistische en animistische dorpsgenoten.

Het waren dezelfde mensen die het gezin eerder hadden afgewezen. Geen verwijten. Geen wraak. Geen voorwaarden. Alleen liefde in actie.

Een school voor kinderen zonder kansen

De kleine gemeente bleef de mensen in haar omgeving ondersteunen. Ze ontfermde zich onder andere over kinderen van gezinnen die regulier onderwijs niet konden betalen. De voorganger droomde van een eenvoudige school waar deze kinderen veilig konden leren. Daarnaast zocht de gemeente naar manieren om in het eigen levensonderhoud te voorzien. Door kleine ondernemingen op te zetten, wilden de gemeenteleden niet alleen hun eigen gezinnen helpen, maar ook voedsel, onderwijs en praktische steun kunnen bieden aan ontheemden en andere kwetsbare mensen.

Daarom volgden enkele gemeenteleden een ondernemerschapstraining. Niet om persoonlijk rijk te worden, maar om als gemeenschap sterker te staan en meer te kunnen delen. Ondertussen begon er in het dorp iets te veranderen. Mensen hadden gezien hoe christenen reageerden op afwijzing. Ze hadden ervaren dat hun hulp niet afhankelijk was van geloof, afkomst of waardering. Die liefde riep vragen op.

Waarom kwamen deze mensen terug? Waarom hielpen zij degenen die hen hadden weggestuurd? Wie is die Jezus over wie zij spreken?

Alleen komen voor Jezus

De gemeente besloot belangstellende ouders uit te nodigen voor een dag rond de Bijbel. Ze maakten daarbij een opvallende keuze. Er zouden geen voedselpakketten, rijst of geschenken worden uitgedeeld. Alleen vervoer en een eenvoudige maaltijd werden aangeboden. Niemand moest komen vanwege materiële hulp. De gemeente wilde ruimte maken voor mensen die werkelijk meer over Jezus wilden horen. Enkele tientallen mensen meldden zich aan.

De christenen baden. Ook gelovigen op grote afstand baden mee. Ze vroegen God om harten te openen en alle aandacht op het evangelie te richten.

Op de dag zelf bleven de mensen komen. Uiteindelijk zat het gebouw bijna vol met belangstellenden uit een boeddhistische achtergrond. De hele dag hoorden zij over Jezus. Er werd naar persoonlijke verhalen geluisterd en met zieken gebeden. Aan het einde werd gevraagd wie zijn of haar vertrouwen op Jezus wilde stellen. Een groep aanwezigen reageerde openlijk. Een bijzonder moment maar geen eindpunt.

De lokale gemeente weet dat een eerste geloofsbelijdenis slechts het begin is. Nieuwe gelovigen hebben onderwijs, begeleiding en een veilige gemeenschap nodig. In een omgeving waar het volgen van Jezus afwijzing en andere risico’s kan meebrengen, vraagt die weg om moed en volharding.

Wat begon met een gezin dat uit zijn dorp werd verdreven, groeide uit tot een verhaal van terugkerende liefde. En juist die liefde maakte mensen nieuwsgierig naar Jezus.