In de jaren die volgden, werd ik er steeds zekerder van dat God mij riep naar Afrika. Osborne geloofde dat ik moest gaan helpen aan de Bijbelschool die hij in Monrovia, Liberia had opgericht. Dus ging ik, om er les te geven.

Een sprong in het diepe
In juli 1985 vertrok ik uit Chicago, met slechts honderd dollar op zak en een grote overtuiging dat Jezus heel spoedig zou komen. Dat geloof draag ik nog steeds, al heb ik geleerd dat mijn tijdsbesef niet altijd hetzelfde is als dat van God. Mijn eerste jaar in Liberia, aan het Sinoe Bible Institute, was zwaar – het moeilijkste jaar van mijn leven. Ik vroeg me af:

“Hoe kon ik Gods roeping gemist hebben?”

Tot ik op een avond, tijdens een eenzame wandeling, al biddend en klagend een stem hoorde: “De duivel wil dat je naar huis gaat.” Dat veranderde alles. De vreugde keerde terug, en ik bleef. Ik verliet de Bijbelschool en 3 jaar lang trok ik van dorp tot dorp Ik sprak in kerken, en begon met straatevangelisatie; beangstigend voor iemand die eigenlijk niet durfde te spreken voor een groep.

Van Liberia naar Guinee
Tijdens mijn tijd in Liberia las ik het boek Operation World van Patrick Johnston. Daarin stond dat Liberia het land was in Afrika met de meeste zendelingen per hoofd van de bevolking, terwijl buurland Guinee nog weinig bereikt was. Dat raakte me diep en ik dacht “Waarom ben ik hier, wanneer er bij de buren een veel grotere behoefte was”. Ik begon me op Guinee te concentreren. Ik kwam erachter dat er nauwelijks meer zendingsorganisaties in Guinee waren. De eerste president en dictator van Guinee had deze allemaal weggestuurd in de tijd dat ook Frankrijk het land onafhankelijk had verklaard.

Toen in december 1989 de burgeroorlog in Liberia uitbrak, vluchtten duizenden mensen naar het zuiden van Guinee. Dat was het moment dat God de deur opende. Ik kreeg toestemming van de Amerikaanse ambassade om te gaan en reed op mijn motor in twee dagen naar N’zérékoré.

Guinee was Franstalig en mijn Frans bestond uit ‘bonjour’ en ‘frère Jacques’, van het liedje dat ik als kind ooit had geleerd. Ik dacht dat dat wel zou lukken, dat deed het niet. Maar God voorzag. Ik ontmoette Moise Mamy, een Guinese broeder die Engels sprak. Ik verhuisde naar een lemen hut achter zijn huis, waar hij met zijn gezin en een vluchtelingenfamilie woonde. Daar begon onze vriendschap en ons gezamenlijke werk voor God.

CAMA Zending en Hoop Kliniek
Via Moise kwam ik in contact met de Christian & Missionary Alliance (CAMA Zending). Met hun steun en dankzij Mel Carter mocht ik de Mano-taal leren, iets wat ik destijds vreselijk vond, maar waarvoor ik nog steeds enorm dankbaar ben. Samen met Moise begonnen we met straatevangelisatie in de Mano-dorpen. Uit deze ontmoetingen groeiden kerken die tot op de dag van vandaag bestaan.

In deze beginjaren, nodigde ik onszelf uit om mee te werken met de ‘Guinea Medical Teams’, geleid door Kent en Marie Boothman. Tijdens onze eerste reis hielp ik Gary Peterson van Missoula Montana. Hij was onvermurwbaar dat ik tanden moest leren trekken, terwijl ik communicatie had gestudeerd. Ik had geen idee waar dit alles toe leiden zou. Maar na de eerste angst om een ander wat aan te doen, ontdekte ik dat ik grote interesse kreeg in het tanden trekken en verrassend genoeg in allerlei andere medische handelingen. Door samen te werken met de Guinea Medical Teams, Mercy Ships en later Smile Train, leerden we praktische zorg te combineren met het delen van het Evangelie. Ook ontstond er een vriendschap met Dr. Tony en zijn vrouw Ann Giles (Mercy Ships).

Op een dag werden Moise en ik overtuigd dat God ons vroeg een kleine kliniek te starten om moeders en kinderen te helpen. Zo ontstond de Hoop Kliniek in N’Zao. Op dat moment ging ik voor een periode naar Gabon voor een cursus over het vullen van tanden en kiezen. In die tijd ontmoette ik Anja, een Nederlandse verpleegkundige. We trouwden een jaar later. Anja bracht structuur in de chaos en in 2003 opende de Hoop Kliniek officieel haar deuren. Afgelopen jaar ontvingen we meer dan 22.000 patiënten. In onze nieuwe kliniek in Gueasso kwamen daar nog eens 3.000 bij.

Verdriet
In 2014 verloren we onze geliefde broeder Moise Mamy, die tijdens een grote rel na het geven van Ebola preventie werd gedood terwijl hij anderen hielp.

Dankbaarheid
Vandaag bestaan er in de Mano-regio ongeveer 25 kerken. Vanuit Gueasso zijn 6 nieuwe gemeenten gesticht, evangelisten uitgezonden en zelfs al vier christelijke scholen gestart, met plannen voor meer.

“Wat een voorrecht is het geweest om 40 jaar in West-Afrika te dienen, waarvan 23 jaar met Anja.”

 Jon & Anja Erickson zijn samen uitgezonden naar Guinee. Zij maken samen indrukwekkende dingen mee en mogen getuige zijn van veel vrucht. Ga naar de pagina van de familie Erickson.

“Juist op de minst bereikte, duistere plekken kan het licht van Jezus helder schijnen.”